Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλλα...!

Κάθε μέρα που πάω για δουλειά αποτελεί και μια καινούρια εμπειρία για μένα, καθώς συμβαίνουν διάφορα τραγελαφικά σκηνικά για γέλια ή και για κλάματα. Το λεωφορείο που παίρνω καλύπτει μια διαδρομή από τον Πειραιά ως την Κηφησιά, οπότε τις πρωινές ώρες μετακινούνται με αυτό τεράστιες μάζες ανθρώπων που πάνε απο τη μία άκρη της πόλης στην άλλη. Στοιβαγμένοι όλοι ο ένας δίπλα στον άλλον, ο ένας πάνω στον άλλον, σχεδόν νιώθω οτι πηγαίνουμε σα ζώα για σφαγή. Δε μιλάμε, δεν κουνιόμαστε, δεν παραπονιόμαστε, μόνο υπομονετικά περιμένουμε το τέλος του μαρτυρίου. Καραδοκούμε βέβαια όλοι σα τα κοράκια ποιός επιβάτης θα τύχει να σηκωθεί για να προλάβουμε μέσα απο τη στριμωξιά μας να χωθούμε και να πιάσουμε την θέση που απελευθερώνεται. 

Παππούδες και γιαγιάδες βρίζονται με νέους. Γυναίκες Ελληνίδες βρίζονται με αλλοδαπές. Σήμερα μια Φιλιπινέζα στεκόταν δίπλα μου και κοιτώντας έντονα εναν νεαρό στο απέναντι κάθισμα παραμιλούσε. Την κοιτάω να δώ τι λέει και ποιόν ακριβώς κοιτάει και γυρνάει λέγοντας μου "Αυτό έκει σκουλήκι στο μαλλιά του, να το πούμε? Έκει σκουλήκι". Όντως ο νεαρός είχε ένα μικρό άσπρο σκουλήκι που περπατούσε στα μαλλιά του, μάλλον απο κανένα φυτό ή δέντρο του έπεσε του άμοιρου και του έκανα νόημα οτι κάτι έχει για να το βγάλει.

Αργότερα μια άλλη γυναίκα είχε στριμωχτεί τόσο πολύ μπροστά στην έξοδο του λεωφορείου που καθώς πήγε να ανοίξει η πόρτα σφήνωσε το χέρι της και κόντευε να πολτοποιηθεί. Άρχισε τότε να φωνάζει και να τσιρίζει τόσο τραγικά που από την τρομάρα μου έκλεισα αντανακλαστικά τα αυτιά μου με τα χέρια μου, γιατί από την κραυγή της μου ήρθε η εικόνα του κομμένου χεριού της να εκσφενδονίζεται και τα αίματα να αναβλύζουν πάνω μας. Φυσικά τίποτα από αυτό δεν έγινε, ο οδηγός έκλεισε την πόρτα στο άκουσμά της και αυτή απλά είπε ένα "'Αει στο διάολο" στην πόρτα και συνεχίσαμε το ταξίδι μας. 

Μερικές φορές αισθάνομαι σα να μπαίνω στο σχολικό μου, γιατί πολλούς επιβάτες τους βλέπω κάθε μέρα και τους αναγνωρίζω πλέον και είναι σαν να πηγαίνουμε όλοι μαζί σε μια εκπαιδευτική εκδρομή, οπότε αν κάποιος λείπει παίρνω απουσίες. Τουλάχιστον όταν βρίσκω νωρίς θέση να κάτσω έχω σχεδόν μια ολόκληρη ώρα μπροστά μου μέχρι να φτάσω, οπότε κάθομαι και διαβάζω τα βιβλία μου που τόσο είχα πεθυμήσει. Ειδικά τώρα με τους αγανακτησμένους που κλείνουν τους δρόμους, το ταξίδι της επιστροφής στο σπίτι κρατάει πολύ περισσότερο, οπότε  φτάνω στο σπίτι γεμάτη νεύρα και εμπειρίες...